Bądź na “TY” z językiem polskim!

Piąta strofa przypomina fraszkę Kochanowskiego. Podmiot liryczny wyśmiewa po raz kolejny człowieka, który nie potrafi uczyć się na błędach przodków i wciąż je powiela – „Nie wyciągają wnuki z życia dziadów nauki”. Także ósma zwrotka przypomina fraszkę. Szydzi ona z życia dworskiego, wyśmiewając rzekome zalety dworu – „ Po komnatach – kobiety, / W radach szlachta zasiada - / Jeno nie ma z kim gadać”.
Read the rest of this entry »

Refleksje o człowieku to jeden z najczęstszych tematów utworów. Zajmują się nim współcześni artyści, jak również poeci z minionych epok, których dział stają się ilokrotnie inspiracją dla współczesnych autorów. Przykładem tego może być Jan Kochanowski, którego ślady twórczości odbijają się w piosence Jacka Kaczmarskiego „Jan Kochanowski”.
Read the rest of this entry »

Kolejny utwór, tym razem autorstwa poety XX wieku, oparty jest na tych samych motywach – miłości i śmierci, aczkolwiek pokazanych w inny sposób. Podmiot liryczny uważa za najważniejsze w sowim życiu śmierć i miłość. „ Pytasz co w moim żuciu z wszystkich rzeczy główną, / Powiem ci: śmierć i miłość, obydwie zarówno”. Obie są dla niego cenne jednakowo, nie mógłby żyć bez świadomości ich istnienia. Śmierć uważa za swą miłość, a miłość za śmierć. „ Te dwie są me miłości i dwie śmieci moje”. Użyty paradoks nakreśla nastawienie podmiotu do życiowych wartości.
Read the rest of this entry »

Śmierć towarzyszy człowiekowi od dnia poczęcia, jest na nią skazany. Miłość natomiast, zwłaszcza ta prawdziwa, objawia się tylko wybranym. Pomimo różnic, śmierć i miłość są częstym tematem rozważań artystów. Każdy przedstawia je jednak w inny, indywidualny sposób, oparty na własnych emocjach i doświadczeniach. Te dwa motywy widoczne s ą w utworze barokowego poety Jana Andrzeja Morsztyna oraz w wierszu Jana Lechonia – poety XX wieku.

W wierszu „Do trupa” Jana Andrzeja Morsztyna podmiot liryczny porównuje nieboszczyka do zakochanego. Dostrzega między nimi wiele różnic, ale także podobieństw. W pierwszym wersie osoba mówiąca zaznacza, jak ciężko byś zakochanym. Porównuje się do trupa, zabitego nie strzałą śmiercią lecz miłości. „Leżysz zabity i jam też zabity” – „ja” liryczne utożsamia się z adresatem i uważa, że jest w tej samej sytuacji, co on. Jednak już w kolejnych słowach wyjawia różnice między nimi: „ Ty – strzała śmierci, ja – strzała miłości”. Powody śmierci nie są jedynymi różnicami.
Read the rest of this entry »

Historia – zmora uczniów, studentów. Obszerne, nudne teksty, daty i suche fakty – to niestety główne wyobrażenie o tym przedmiocie, a z powodu materiałów edukacyjnych, profesorów jest ono zwykle słuszne. Nie każdy może zagłębiać się w tą tematykę, jeśli nie jest pasjonatem. Trzeba widzieć wyraźny cel w uczeniu się historii. Trafienie na dobrego nauczyciela jest kluczem do sukcesu w tej dziedzinie. Daty są w książkach, więc po co uczyć się ich na pamięć ? Sztuką dla wykładowcy jest wzięcie nas za rękę, przeprowadzenie przez różne okresy i etapy przeszłości, przedstawiając ją w barwny i szczegółowy sposób. Zasypywanie ucznia ciekawostkami, to nie marnowanie miejsca w mózgu, ale zrzucanie kotwic, do których później łatwo wrócić pamięcią, zacumować i opowiedzieć wokół nich tło historyczne i przebieg ówczesnych wydarzeń. W przyszłości wysiłek poświęcony temu przedmiotowi opłaci się, chociażby po to, aby nie popełniać błędów przodków lub kiedyś opowiadać swym wnuczętom o życiu, siedząc na bujanym fotelu.

Wiadomo jest przecież, że płeć męska z natury jest silniejsza od płci żeńskiej. Może nie było warto aż tak się upierać przy wojnie z mężczyznami o prawa pracy, skoro teraz nie jesteśmy w stanie podołać temu, o co walczyłyśmy? Feministkom i narzekającym wciąż damom chciałabym przypomnieć, że istnieją mężczyźni, którzy potrafią gotować, prać, sprzątać i opiekować się dziećmi. Mało tego- robią to naprawdę dobrze.

Read the rest of this entry »

Orzeszkowa uważana jest przez feministki za jedną z najważniejszych postaci w historii polskiego feminizmu. To właśnie w jej tekstach idea emancypacji krystalizuje się bardzo wyraźnie. W swoich postulatach pisarka mówiła o zmianach, jakie powinny nastąpić w wychowywaniu młodych kobiet oraz o roli płci żeńskiej. Pominę fakt, iż mężczyzn traktuje nieco ułomnie, mówiąc, iż nie są zdolni do ulepszania świata (stąd rolę tę przypisuje kobietom).

Read the rest of this entry »

Przytoczone piosenki poruszały kilka aspektów pocieszenia. Były to kolejno: pocieszenie po stracie bliskiej osoby, pocieszenie na trudne czasy, pocieszenie dla osób żyjących w stanie wojny oraz pocieszenie dla osób przygniecionych złem otaczającego świata. W każdym z tych utworów, autorzy wykorzystywali różne sposoby, których celem był wpływ na stan emocjonalny odbiorcy, aby ten odnalazł w nich pociechę. Radość była wywływana poprzez zastosowanie słownictwa o pozytywnym wydźwięku oraz poprzez specyficzną budowę tychże utworów.

Read the rest of this entry »

Amerykański serwis internetowy about.com należacy do firmy The New York Times Company znajdujący się w czołówce 15 najczęściej oglądanych stron przez internautów, opublikował artykuł o tytule „Top 10 Comforting Pop Songs”. Po polsku tytuł ten oznacza dosłownie „10 najbardziej pocieszających piosenek pop”. Na 7 pozycji znalazł się wielki przebój - Imagine, Johna Lennona. John Lennon był brytyjskim muzykiem, kompozytorem, wokalistą i autorem tekstów. Znany przede wszystkim jako jeden z Beatlesów. Urodzony 9 października 1940 w Liverpoolu, zmarł 8 grudnia 1980 postrzelony przed swoim domem Dakota House w Nowym Jorku przez niezrównoważonego psychicznie fana. Skomponowany przez niego utwór jest powszechnie uznawany za jeden z najpiękniejszych utworów rockowych w historii. Mimo jego wielkiej popularności, wiele prywatnych stacji radiowych zdecydowało się na ocenzurowanie tego utworu w związku z jego radykalną wymową.

Read the rest of this entry »

Kolejną piosenką, jaką chciałbym umówić jest „Dni, których nie znamy” Marka Grechuty. Marek Grechuta urodził się 10 grudnia 1945 roku, a zmarł 9 października 2006 roku i został pochowany w Alei Zasłużonych Cmentarza Rakowieckiego w Krakowie. Był piosenkarzem, poetą, kompozytorem i malarzem, a z wykształcenia architektem. Interesował się także rzeźbą i filozofią. Jego twórczość określa się zazwyczaj mianem łagodnej formy progresywnego rocka z silnymi wpływami jazz rocka (szczególnie we wczesnym okresie twórczości), piosenki autorskiej lub poezji śpiewanej. Bez wątpienia piosenka „Dni, których nie znamy” należy do najbardziej znanych z całego dorobku tego autora. Tytuł tego utworu stanowi część trzykrotnie powtarzajacego się refrenu, w których podmiot liryczny wyraża nadzieje i ukierunkowuje tok myślenia odbiorcy na lepsze jutro. Cały tekst ma charakter refleksyjny – podmiot liryczny zwraca się w formie bezpośredniej do adresata, któremu udziela pewne wskazówki dotyczące życia („Jedno warto znać, jedno tylko wiedz (…)”). Piosenka rozpoczyna się od słów „Tyle było dni do utraty sił Do utraty tchu tyle było chwil”.

Read the rest of this entry »